تعداد سوالات: 11

مدت زمان: 3 دقیقه


آزمون کمالگرایی (perfectionism): کمال طلبی، کمال گرایی، یا کمال پرستی در روانشناسی به باوری اطلاق می شود که در آن فرد کارها را باید به روشی وسواسی و پرفکت انجام دهد. از دیدگاه روانشناسان کمال طلبی، با اختلال وسواس و اجبار، در ارتباط است. به صورتی که فرد خود را مجبور می کند تا کارها را وسواس گونه و عالی انجام دهد و اگر نتیجه ای غیر از این حاصل شود، فرد آن را نمی پذیرد.

پارکر محقق دانشگاه جان هاپکینز، تعریف ساده ای از کمال طلبی دارد. او می گوید: انسانهای کمال طلب، فشاری دائمی برای حرکت به سمت هدفهای غیرقابل دستیابی در درون خود احساس می کنند. آنها ارزش خودشان را با کارایی خودشان و دستاوردهایشان می سنجند. افراد از نظر شدت و درجات مختلف کمالگرایی، به گروههای زیر دسته بندی می شوند.


  • عدم کمالگرایی
  • کمالگرایی مطلوب
  • کمالگرا
  • کمالگراییشدید
  • وسواس


هر گروه رفتاری از موارد فوق، تفسیر خاص خود و دلایل و ریشه های رفتاری منحصر به فردیدارند که با مطالعه ی شخصیت ها در صفحه ی بعد از آزمون ، میتوانید علل این رفتارها را بشناسید.




علل کمال گرایی:

افراد کمالگرا معمولا در کودکی آموخته اند که دیگران، با توجه به میزان کارآیی آنها در انجام کارها، برای آنها ارزش گذاری می کنند. در نتیجه در صورتی به خود بها میدهند که مورد قبول دیگران واقع شوند. چون عزت نفس ایشان، براساس معیارهای خارجی پایه ریزی شده است، نسبت به نقطه نظرها و انتقادات دیگران آسیب پذیر و به شدت حساس می‌شوند

بعضی از احساسات ، افکار و باورهای منفی ذیل، احتمالا با کمال گرایی مرتبط هستند:

ترس از بازنده بودن: افراد کمال گرا، غالباً شکست را با از دست دادن ارزش و بهای شخصی مساوی می‌دانند.

ترس از اشتباه کردن: افراد کمال گرا، غالبا اشتباه را مساوی با شکست تصور می‌کنند. موضع آنها در زندگی حول و حوش اجتناب از اشتباه است. کمال گرایان فرصتهای یادگیری و ارتقا را از دست می‌دهند.

ترس از نارضایتی: برای افراد کمال گرا، اینکه دیگران شاهد نقایص یا معایب کارشان باشند، ایجاد وحشت می کند. به همین دلیل،کامل بودن را تلاشی برای گرفتن حمایت از دیگران به جای انتقاد می‌دانند.

همه یا هیچ پنداری: افراد کمال گرا ، بندرت بر این باورند که در صورت به پایان رسیدن یک کار، بطور متوسط هنوز با ارزش هستند و در دیدن دورنمای موقعیتها دچار مشکل می شوند.

تاکید بسیار بر روی بایدها: زندگی افراد کمال گرا، غالبا براساس لیست پایان ناپذیری از بایدها بنا شده است، که با قوانین خشکی برای هدایت زندگی آنها به خدمت گرفته می‌شود. افراد کمال گرا با داشتن چنین تاکیدهایی بر روی بایدها، به ندرت روی خواسته‌ها و آرزوهای خود حساب می‌کنند.

اعتقاد داشتن به این امر که دیگران به آسانی به موفقیت می رسند: افراد کمال گرا، مشاهدات خود را به گونه‌ای جمع آوری می‌کنند، که بگویند افراد دیگر با کمترین تلاش، خطاهای کم، استرسهای عاطفی کمتر و بالاترین اعتماد به نفس به موفقیت دست می‌یابند. در عین حال افراد کمال گرا کوششهای خود را پایان ناپذیر و ناکافی تلقی می‌کنند.