این عامل توانایی افراد را نسبت به مدیریت موثر و سازنده احساسات می‌سنجد. در اصل توانایی افراد به تحمل تنش و مقاومت در برابر موقعیت‌های تنش زا و تبعات آن، بدون گرفتار شدن در آن‌ها و کنار آمدن فعالانه و مثبت در برابر استرس است. در واقع این فاکتور شبیه توانایی حل مسئله در شرایط استرس زا است. این توانایی بر اساس سه اصل است.

  1. الف: انتخاب واکنش مناسب برای مقابله با استرس، بدان معنا که فرد می‌تواند از داشته هایش به طور مناسب استفاده کند و بتواند در شرایط حاد بهترین تصمیمات را بگیرد.
  2. ب: موقعیت‌های فرصت و خوش بینی را در مقابل شرایط سخت ببیند و بتواند خود اتکایی داشته باشد تا با توانایی‌های خود اوضاع را سر و سامان دهد. 
  3. ج: احساسی از کنترل و نفوذ بر شرایط استرس زا داشته باشد.

بدین ترتیب توانایی مقابله با شرایط استرس زا، مجموعه ای از پاسخ های مناسب افراد به آن شرایط است. این عامل همچنین با آرام بودن در مواجهه با شرایط سخت با خونسردی و بدون داشتن هیجانات زیاد است. کسانی که توانایی خوبی در این عامل دارند می‌توانند تنش‌ها را به خوبی تحمل کنند و در مقابل افراد با توانایی کم، تسلیم می‌شوند و احساس درماندگی و نا امیدی خواهند کرد. این افراد از مواجهه با شرایط سخت نه تنها نمی‌هراسند بلکه آماده نیز هستند.

این عامل برای رهبری و مدیریت بسیار مهم است. مدیرانی که این توانایی را دارند برای سازمانشان بسیار حیاتی هستند. زیرا می‌توانند کنترل را بدست گیرند و تدبیر درستی را در شرایط بحرانی اتخاذ کنند. اضطراب اغلب زمانی بروز می‌کند که فرد در این توانایی ضعف دارد. افرادی که نمره پایین در این آزمون کسب کرده اند علائم مربوط به استرس، اضطراب، دلهره، نگرانی، عدم تمرکز و مشکل در تصمیم گیری را از خود بروز می‌دهند.