این عامل فاکتوری است که ما در آن احساسات و افکار خودمان را با واقعیات، اعتبار سنجی می کنیم. این عامل توانایی ارزیابی تطابق بین آنچه ما در درون تجربه کرده‌ایم و آنچه در بیرون و محیط ما در حال رخ دادن است، می باشد. واقع گرایی روشن می‌کند که نیاز به دلایل عینی است تا احساسات ، ادراک و افکار ما با دنیای خارج همسو شوند. واقع گرایی به طور جدی با برقراری ارتباط مستقیم بین موقعیت‌ها و سعی در دور نگه داشتن تخیلات و خیالبافی فرد با آنچه در واقعیت وجود دارد، موثر است. مهمترین قسمت این توانایی درجه ای از قدرت ادراکی افراد است که سعی می‌کند تا با دنیای بیرون تطابق پیدا کنند و آن توانایی، تمرکز در هنگام بررسی روش‌های مقابله با موقعیت‌هایی است، که به وجود می‌آیند.

کمبود این عامل نه تنها برای افراد ممکن است مشکل ساز باشد، بلکه برای سازمان‌ها نیز دردساز است. در افراد کمبود این عامل ممکن است مشکلات روانی شدید ایجاد کند.