این عامل توانایی افراد را برای تطابق و تنظیم احساسات، تفکر و رفتار آن‌ها در موقعیت‌ها و شرایط جدید است. به طور کلی این بخش از هوش اجتماعی به توانایی کلی افراد در مواجهه با شرایط جدید، ناآشنا، غیر قابل پیش بینی و پویا اشاره دارد. افراد با توانایی بالا در این عامل انعطاف پذیر، هم افزا و قادر به واکنش بدون مشکل هستند. این افراد هنگامی که می‌فهمند راهی که رفته‌اند اشتباه بوده به راحتی می‌توانند تغییر مسیر دهند. این افراد ایده‌های جدید را به راحتی پذیرا هستند و به راحتی می‌توانند مسئولیت‌های جدید را بپذیرند.

پژوهش‌های جدید نشان داده است که این عامل با منطبق شدن افراد در جوامع مختلف رابطه دارد. این عامل یکی از عوامل بقای سازمان‌ها نیز است. به منظور ادامه حیات در یک اقتصاد پویا، سازمان‌ها باید انعطاف پذیر باشند تا بتواند به سرعت با شرایط جدید خود را سازگار کنند. امروزه انعطاف پذیری به عنوان شاخص مهمی در شایستگی‌های مدیریتی مورد توجه است. این عامل در مذاکرات، ترکیب و ادغام شرکت‌ها و پیداکردن راه حل‌ها در تعارضات سازمانی نقش بسزایی دارد.