امتياز بالاي 29 درصد بدان معنا است كه فرد تصميماتش را به تعويق نمي‌اندارد.

تعلل يا درنگ كردن در تصميمات و به تعويق انداختن مداوم كارها را پروكراستينيشن گويند. اين عمل ساز و كاري است كه فرد وظايف خود را به طور متوالي به زمان و روز ديگري معوق مي‌كند و به جاي انجام آنها به امور ديگر مي‌پردازد. رفتار فردا فكني سه ويژگي دارد: رفتاري غيرضروري است، وقت‌بر است و به نتيجه مستقيمي ختم نمي‌شود.

برخي عواملي كه براي تعويق تصميمات برشمرده‌اند عبارتند از:

1.احساس خود كم بيني: وقتي كسي از خود توقع دارد كاري كه انجام مي دهد بهترين و كامل ترين باشد و به نتيجه دلخواه نمي رسد ممكن است اين احساس به او دست دهد.

2.حال نگري: بعضي انسان ها قادر به ديدن افق هاي دور دست نيستند و تنها زمان كوتاهي از عمر خود را مي بينند انگار همه چيز براي آن ها امروز است و فردايي وجود ندارد. ناگفته نماند كه افراد دم بين در امر دنيا هم موفق نخواهند بود؛ چرا كه تنها مزد امروز را مي خواهند و به آينده و فردا بي توجه اند.

3.بد بيني: كساني كه به زندگي خوش بين ترند، تحمل ناملايمات زندگي برايشان آسان تر است و كار براي آن ها رنج آور نيست. در مقابل افراد بد بين دست به كاري نمي زنند و منتظر مي‌مانند برايشان اتفاق بيافتد.

4.كمال گرايي وسواس گونه: كمال گرايي و دقت براي خوب انجام گرفتن كار لازم است اما كمال گرايي وسواس گونه كه هر چه را كه انجام مي دهد ناكافي ببيند راه مناسبي براي بالا بردن كيفيت نيست. براي سنجش ميزان كمالگرايي خود مي‌توانيد به آزمون كمالگرايي مراجعه كنيد.

5.راحت طلبي: لذت جويي آني و بي تابي در رسيدن به خوشي نوعي كوته بيني است. راه رهايي از اين بيماري روي آوردن به لذت جويي دراز مدت است.

6.شرمساري: اگر شما كاري كنيد كه آن را نادرست بدانيد، در خود احساس شرمساري مي كنيد.اين هيجان مي تواند باعث عقب انداختن كار بشود.مثلا وقتي كار را دير به مدير تحويل مي دهيد و شرمنده مي شويد و كار بعدي را با سردي بيشتري انجام مي دهيد. براي درمان اين آفت تلاش كنيد از خطاهاي پي در پي جدا پرهيز كنيد تا احساس شرم ، اضطراب و هيجان در شما پايدار نشود.

7. اضطراب: اضطراب در نتيجه ترس از عدم موفقيت در آينده به وجود مي آيد. شخص مي ترسد كه در كارش موفق نشود. اين ترس و اضطراب باعث به تعويق انداختن كارها مي شود. پذيرش ريسك كه اقتضاي زندگي است ، خود مي تواند نوعي درمان به حساب آيد.