1404/11/27 5:44 PM - 4 روز قبل
اگر برونگرایی هستید که در خانه کار می کنید، احتمالا این جملات را از افراد گوناگون شنیده اید «خدای من، خیلی خوش شانسی که این فرصت رو داری. منم دلم می خواست که می تونستم توی خونه کار کنم!»
بدون تردید فکر به مجبور نبودن به طی کردن مسیر خانه تا محل کار، کار کردن با لباس راحتی و آزادی پخش فهرست آهنگ محبوبتان عالی به نظر می رسد، حداقل روی کاغذ. اما واقعیت ماجرا چیست؟ برای بسیای از برونگرایان، دورکاری با رویایی که همه فکر می کنند به حقیقت پیوسته است، فاصله دارد.
در این مقاله می گوییم از دیدگاه روانشناسی می گوییم چرا دورکاری برای برونگرایان اینقدر خسته کننده است. همراهمان بمانید. قبل از شروع اگر از برونگرا بودن خود مطمئن نیستید، می توانید در تست ام بی تی آی تست و تایپ شرکت کرده و گزارش کامل آن را نیز دریافت کنید.
محرک های بیرونی به رشد و شکوفایی برونگرایان کمک می کنند. آن ها با استفاده از این محرک ها انرژی می گیرند و تمرکز خود را حفظ می کنند. اما به گفته روانشناسی به اسم «هانس آیزنک»، علت آن این است که برونگرایان به صورت ذاتی سطح پایین تری از برانگیختگی قشری دارند.
این جمله در واقع بیان علمی همان حرف ساده است که برونگراها برای اینکه احساس هوشیاری کنند و درگیر کار شوند، به ورودهای بیرونی بیشتری نیاز دارند. در محیط کار حضوری، این ورودی از طریق گپ زدن با همکاران، برخورد با مشتریان، پاسخ دادن به تلفن ها یا غرق شدن در صداهای پس زمینه مانند تق تق کلیدهای کیبورد، خش خش کاغذها و همهمه گفتگوها تامین می شود.
اما زمان دورکاری چطور؟ مگر اینکه خانه تان شبیه به یک ایستگاه قطار شلوغ و پررفت و آمد باشد، وگرنه گزینه های زیادی برای دریافت محرک های بیرونی ندارید و این فرصت ها کمیاب هستند.
بعضی برونگرایان این نیاز را بیشتر از سایرین احساس خواهند کرد. افراد با تیپ شخصیتی ESTP و تیپ ESFP به عنوان شخصیت های «هیجان طلب» شناخته می شوند، کسانی که فعلانه دنبال تجربه های هیجان انگیز و محرک می گردند. برای این تیپ ها، فضای ساکت خانه حکم اتاق شکنجه را دارد.
البته جالب است بدانید که درونگرایان نیز زمانی که به اندازه کافی ورودی بیرونی دریافت نکنند، ممکن است به نقطه «کمبود تحریک» برسند. اما تفاوت کلیدی در زمان بندی است.
چون درونگرایان محیط های با تحریک کم و قابل پیش بینی را ترجیح می دهند، آن ها به طور کلی با کار کردن به صورت تنهایی به مدت طولانی، قبل از اینکه احساس کنند باید از خانه بیرون بروند یا با فردی حرف بزنند، راحت تر هستند. در مقابل برونگرایان ممکن است تنها پس از چند ساعت سکوت احساس کنند دارند دیوانه می شوند.
مقاله زیر کمک می کند در کار خود موفق تر باشید:
تا اینجا متوجه شدیم که برونگرایان در محیط های کاری با محرک زیاد رشد می کنند. از طرفی به این علت که فضای منزل کاملا متفاوت است، ممکن است در نهایت به علت تخلیه نشدن انرژی درونی خود، حوصله شان سر برود، بی انگیزه یا بی قرار شوند که بدون تردید شرایط مناسب برای حفظ اشتیاق و انگیزه در طول روز نیست.
این شخصیت ها ممکن است صبح که بیدار می شوند، انگیزه و انرژی زیادی داشته باشند تا روز خود را با دقت شروع کنند، اما حوالی ظهر وقتی خبری از آن هیاهوی معمولی اداره نیست، احتمالا آن جرقه اولیه انگیزه فروکش می کند. زمانی که انگیزه کم شود، بهره وری نیز افت می کند. به همین دلیل کار کردن برای این افراد دیگر لذت بخش نیست و تبدیل به بار سنگینی می شود که فقط باید آن را تحمل کنند و به پایان برسانند.
این مسئله به خصوص برای برونگرایانی مشکل آفرین است که امتیاز بالایی در شاخص وظیفه شناسی تست NEO (بیگ فایو یا 5 عامل بزرگ شخصیت) می گیرند. طبق تحقیق بلندمدت دانشگاه تیلبورگ، کارمندان بسیار برونگرا و وظیفه شناس هرچه مدت زمان بیشتری دورکاری می کردند، بهره وری و رضایت کمتری داشتند.
محققان اینطور فرض کردند که این افراد بیشتر احتمال دارد به علت نبود نظم مربوط به دورکاری و همچنین فقدان معاشرت های اجتماعی، دچار مشکل شوند.
در مقابل درونگرایان در محیط های باثبات و کنترل شده مانند خانه خود، بهره وری بیشتری دارند. آن ها زمانی که مجبور نباشند انرژی خود را صرف تعامل های ناگهانی اجتماعی و زدن نقاب کاری به چهره خود کنند، کمتر احساس استرس می کنند. بنابراین انرژی بیشتری در اختیار دارند تا صرف آنچه واقعا مهم است کنند، یعنی اینکه کارها را به سرانجام برسانند.
برای برونگرایان دارای ترجیح ادراکی، دورکاری ممکن است دلیل ایجاد چالش هایی در مدیریت زمان و نظم باشد. زمانی که این افراد در محیط های کار حضوری فعالیت می کنند، روال کاری آن ها اغلب وابسته به چارچوب ها و محرک های بیرونی است. یعنی جلسات و بحث های تیمی کمک می کنند تمرکز خود را بر اولویت ها و موعد تحویل پروژه ها بگذارند.
اما در خانه بدون این تلنگرهای بیرونی، خیلی راحت ممکن است اولویت های خود را متوجه نشوند، از حالت کار کردن بیرون آیند و کارشان به اهمال کاری بکشد که حتی آسیب بیشتری به بهره وری آن ها می زند.
برای اطلاعات بیشتر درباره ویژگی برونگرایی در سیستم بیگ فایو، مقاله زیر را بخوانید:
بازخورد فوری اجتماعی به برونگرایان انرژی می دهد. منظورمان تبادل ظریف انرژی و احساسات از طریق زبان بدن، لحن صدا و حالت های ریز چهره است. در محیط کار، این چرخه های دائمی بازخورد سرنخ های فوری به این افراد می دهند که بفهمند خروجی کار و نظرشان روی دیگران چه تاثیری گذاشته است و سایرین چه حسی درباره آن ها دارند.
تماس های تصویری و ایمیل ها، این ارتباط لحظه ای را از بین می برند. برونگرایان بدون این واکنش های فوری ممکن است احساس سردرگمی و بی ثباتی کنند و کارشان به جایی برسد که به همه چیز شک کنند، از میزان کارآمدی شغلی خود گرفته تا اینکه آدم ها اصلا از آن ها خوششان می آید یا نه.
ماجرا فقط دریافت تشکر یا نظر دادن درباره عملکرد شغلی نیست. این چرخه های بازخورد برای درونگرایان روشی برای تخلیه فشار و استرس است. اجازه دهید صادقانه نگاه کنیم، کار به علت فشار تحویل به موقع پروژه ها و برآورده کردن شاخص های عملکرد، استرس آفرین است و برونگرایان به راهی برای آزادسازی این تنش در طول روز نیاز دارند.
آن ها در اداره می توانند با معاشرت با دیگران در وقفه های کوتاه ناهار، شوخی با همکاران و گپ زدن کنار آب سردکن، این فشار را از روی خود بردارند. اما زمانی که در خانه کار کنند، این راه های طبیعی تخلیه انرژی حذف می شوند و تمام آن استرس در وجود برونگرایان انباشته شده که در نتیجه آن احساس تنش یا آشفتگی عاطفی می کنند.
این وضعیت به خصوص برای برونگرایان انسان محور مانند افراد با تیپ شخصیتی ENFP و تیپ ENFJ سخت تر است. این شخصیت ها نیاز دارند احساس کنند دوست داشتنی اند، قدرشان دانسته می شود و با سایرین ارتباط دارند. بنابراین حتی مسائل کوچکی مانند شوخی های دوستانه یا گپ های کوتاه با همکاران، تاثیر بزرگی بر حال و هوا و احساس کلی سلامت آن ها دارد.
برای آشنایی با شخصیت های برونگرای معروف، مقاله زیر را بخوانید:
پس به صورت بالقوه، دورکاری برای برونگرایان در مقایسه با درونگرایان سخت تر است. حالا چه باید کرد؟ استفاده از نکات زیر کمک می کند بین نیازهای برونگرایی خود و واقعیت فعلی دورکاری، تعادل ایجاد کنید:
گاهی تنها کاری که باید انجام دهید تغییری کوچک در محیط است تا همه چیز را متحول کنید و سطح انرژی خود را بالا نگه دارید. اگر این کار برایتان موثر است و در شغلتان مشکلی ایجاد نمی کند، سعی کنید برای کار به کافی شاپ یا فضاهای کار اشتراکی بروید. همچنین می توانید روز کاری خود را تقسیم کنید، شاید صبح ها را در خانه باشید و بعدازظهرها کافی شاپ.
اگر نمی توانید بیرون بروید، محرک های خارجی را به طریق دیگر دریافت کنید. آهنگ پرانرژی یا پادکست در پس زمینه پخش کنید . فقط مطمئن باشید که حواستان را پرت نکند. هدف تحریک شدن است، نه اینکه از کار اصلی خود منحرف شوید
زمانی که دفتر کارتان شما اتاق نشیمنتان است، مرز بین حالت کار و حالت استراحت، کم رنگ می شود و برایتان سخت است که ذهنیت بهره ور خود را حفظ کنید. به همین دلیل باید برای ساعات کار خود مرزکشی مشخصی داشته باشید تا در برزخ کلافه کننده نیمی کار، نیمی استراحت گیر نکنید.
این مرزها می توانند فیزیکی باشند مانند داشتن یک فضای کار اختصاصی که به صورت انحصاری از آن برای کار استفاده کنید یا حتی لباس مخصوص کار در خانه تا بیشتر احساس نظم کنید. از طرفی این مرزها ممکن است ذهنی و روانی باشند، مانند داشتن یک روتین شروع کار مشخص. برای مثال درست کردن یک فنجان قهوه، نوشتن فهرست کارهایی که باید انجام دهید و پخش کردن فهرست آهنگ محبوبتان تا ذهنتان آماده شود و در حالت کار قرار بگیرد.
تمام روز نشستن در یک نقطه هرکسی را کسل و بی انگیزه خواهد کرد، بنابراین برنامه منظمی برای تحرک داشته باشید. هر از چند گاهی از روی صندلی خود بلند شوید و حرکات کششی انجام دهید، اطراف خانه قدیمی بزنید، کمی حرکات تعادلی یا حتی حرکات سریع و کوتاه ورزشی انجام دهید. برای مثال چند حرکت شنا، درازنشست یا هر کاری که خون را در رگ هایتان به جریان اندازد.
اگر فقدان بازخوردهای اجتماعی باعث شده است که درباره عملکرد خود مطمئن نباشید، منتظر نمانید و خودتان برای گرفتن نظرات بیشتر تیم یا مدیرتان پیش قدم شوید. بد نیست هر از گاهی یک تماس تصویری کوتاه با مدیرتان داشته باشید تا عملکرد اخیرتان را مرور کنید، ببینید چه کارهایی را درست انجام دادید و کجا جای پیشرفت دارید.
از طرفی اصلا به خودتان سخت نگیرید، چون احتمالا این وضعیت تقصیر شما نیست. شاید سیستم بازخورد در شرکت شما، به خصوص برای محیط دورکاری، آنقدر که باید شفاف و منسجم طراحی نشده است.
اگر در ساعات کاری در خانه واقعا دلتان برای تعامل های انسانی تنگ شده است، ابتکار داشته باشید و این لحظات را برای خودتان خلق کنید. شاید بد نباشد با دوست یا اعضای خانواده خود برای احوالپرسی کوتاه تماس بگیرید یا حتی به همکارانتان در تلگرام پیام دهید و درباره برنامه های آخر هفته یا فعالیتی مشترک گپ بزنید.
فقط مطمئن شوید که این کار را هدفمند و برای تجدید روحیه انجام می دهید، نه اینکه بی هدف در شبکه های اجتماعی بچرخید و اسکرول کنید (که بیشتر از آنکه به شما انرژی بدهد، انرژیتان را می گیرد).
